Wspomnienia

Wspomnienia...

"Co mogę rzec o pielgrzymowaniu w grupie BIAŁEJ? Ujmując to w jednym zdaniu: Niesamowite przeżycie zarówno na płaszczyźnie duchowej jak i relacji z drugim człowiekiem. Z grupą BIAŁĄ pielgrzymowałam po raz pierwszy i mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że: "Nie żałuję, NIE, nie żałuję, NIE!", choć na trasę prowadzącą na Jasną Górę wyszłam 3. raz. Przed wyruszeniem na pielgrzymi szlak słyszałam: "Nie wiem czy jesteś gotowa na to, by iść z nami. Nie bez powodu mówią na nas grupa kibiców. Musisz się przygotować na wszystko." Za bardzo nie wiedziałam co to może oznaczać, ale już po pierwszych godzinach marszu z Białasami dotarło do mnie w co się wpakowałam. Atmosfera panująca w grupie była nie do opisania, nasi Pasterze jedyni w swoim rodzaju, a duch modlitwy bijący od nas- magiczny. Sposób, w jaki my, pierwszoroczniacy grupy BIAŁEJ zostaliśmy przyjęci do społeczności Białasów był niemożliwy. Otwartość i życzliwość były ujmujące i sprawiły, że nikt z nowych nie czuł się obco, w każdym razie ja na pewno nie. Od razu złapałam bakcyla i zrozumiałam o co chodzi w pielgrzymowaniu z tą grupą. Radość płynąca od każdego pielgrzyma, skupienie i cisza podczas modlitwy sprawiały, że można było zagłębić się w jej treść i spotkać samego Boga idącego tuż obok. Widziałam różne grupy, i promieniste i kolorowe, ale to, co dzieje się w BIAŁEJ to zupełnie inna historia. W poprzednich latach szłam z promienistą z Inowrocławia i muszę powiedzieć, że jest bez porównania. Nie myślę o mojej poprzedniej grupie źle, ale sądzę, że jest to zupełnie inna sprawa. To, co przeżyłam przez te 9 dni, to, jakich ludzi poznałam pozostanie w moim sercu na zawsze. Każdy, kto w przyszłym roku zamierza wybrać się na pielgrzymkę i wybierze grupę BIAŁĄ z pewnością się nie zawiedzie. JEDNOŚĆ, WSPÓLNOTA, REKOLEKCJE W DRODZE, RADOŚĆ! - idealna charakterystyka BIAŁEJ. BO W NAS BIAŁA PŁYNIE KREW! I we mnie już teraz też:)" Olga Kiedy byłem mały, przez moją wieś przechodziła pielgrzymka. Zawsze mnie ona fascynowała, więc obiecałem sobie, że kiedyś, jeśli Pan Bóg pozwoli, również pójdę pieszo do mamusi na Jasną Górę? Dnia 29 lipca 2010r moje marzenie się spełniło. Wyruszyłem wraz z grupą białą na pielgrzymkowy szlak, za co bardzo dziękuję Panu Bogu. Czas pielgrzymki był dla mnie czasem niezwykłym, pełnym nowych doświadczeń, wrażeń i pozytywnyc h emocji, które trudno wyrazić w paru zdaniach. W czasie tej trudnej drogi czułem się jak w domu, jak w wielkiej rodzinie (mimo iż ze 104 osób znałem osobiście tylko 2 osoby w tym własną dziewczynę :-)). Hasła i rozważania przypisane kolejnym dniom wędrówki znakomicie wprowadzały nas w refleksję i pozwalały zastanowić się nad swoim życiem. W czasie pielgrzymki wszystko było dla mnie nowe i fascynujące. Nie miałem trudnych momentów, cały czas byłem niezwykle szczęśliwy, nie żałowałem żadnej minuty spędzonej z tak wspaniałymi ludźmi. Podczas drogi, znalazł się czas wyciszenia oraz czas na zabawę. Myślę, że właśnie dzięki księżom prowadzącym nie było czasu na nudę czy narzekanie w myślach "ehh co ja tu robię?". Przy tej okazji, chciałem podziękować za wspólnie spędzony czas, oraz powierzyć swoją modlitwę w Waszej intencji. Już dziś wiem, że za rok idę z wami po raz kolejny i mam nadzieję, że nic mi w tym nie przeszkodzi. Do zobaczenia już wkrótce! Marcin Na pielgrzymkę wybierałam się od 2 lat i zawsze wychodziło tak że nie mogłam bo pracowałam... W końcu w tym roku podjęłam decyzję, że obojętnie co będzie się działo to pójdę! I poszłam. I nigdy nie powiem że żałuję! Miałam wiele obaw. Bałam się, że nie odnajdę się w grupie, pomiędzy ludźmi którzy znają się od lat i od lat razem pielgrzymują. Myliłam się - „stare" białasy przyjęły nas bardzo ciepło i już od pierwszych godzin wspólnego pielgrzymowania czuło się to, że jest się częścią naszej BIAŁEJ grupy, bez względu czy ktoś idzie 5, 10, 15 czy 1 raz. Wiele wesołych wspomnień pozostało w mojej głowie - śpiew, taniec w czasie drogi, koncert z Te Deum, śmiechy na postojach. Cieszę się, że poznałam tak wielu niesamowitych ludzi, pełnych energii i przy tym ludzi na których naprawdę mogłam liczyć w ciężkich chwilach - których czasem na pielgrzymce trochę jest. Wspólnota, jedność, radość - każdy z nas to przeżył. Ale jest jeszcze coś - rekolekcje w drodze. Były to najpiękniejsze rekolekcje. Jeśli człowiek się otworzy i zrozumie, że nie idzie tylko po to żeby iść doświadczyć może pięknych rzeczy. Ja spotkałam Pana wielokrotnie w czasie tych 9 dni. Na pewno w czasie 2 pięknych adoracji, kiedy można było podziękować Bogu za to co się z nami dzieję, jak przeżywamy tą pielgrzymkę, ale także w czasie drogi. Wielokrotnie gdy miałam już dość, gdy było mi ciężko, smutno, gdy bolały nogi, gdy kolano (które nie dawało rady przez całą pielgrzymkę) zaczynało strasznie boleć po prostu wyłączałam się na chwilę i prosiłam „Panie daj mi jeszcze trochę sił!" i zawsze to pomagało. Niektórzy powiedzą „po co?", po co iść tyle dni, gdzieś gdzie można dojechać samochodem, autobusem, pociągiem? Po co męczyć się tak, tylko po to żeby chwilę się pomodlić przed obliczem Mamy? Odpowiedz brzmi: By spotkać Jezusa! Tylko po to! Jeśli uwierzysz w to, że On jest z nami, kroczy tą samą ścieżką, zaczną dziać się niesamowite rzeczy! Wtedy nie liczy się zmęczenie,ból, deszcz. Wtedy już nic się nie liczy! Wystarczy tylko uwierzyć bo przecież „wiara czyni cuda". Ania Nie byłam pewna czy wyruszyć na Jasną Górę. W szkole na lekcji religii ksiądz Radek opowiadał nam, jak to jest na pielgrzymce. Wahałam się czy iść dlatego, że nie wiedziałam czy mam w sobie tyle siły i zapału aby dojść. Przez długi czas myślałam że już w drugim dniu wrócę do domu. Moja mama powiedziała mi jednak, że rekolekcje w drodze są wspaniałym przeżyciem i można poznać wiele osób. Po pewnym czasie zdecydowałam się i wyruszyłam z grupą BIAŁĄ na pielgrzymkowy szlak. Pierwszy dzień był dla mnie przełomowy. Dopiero poznawałam wszystkich pielgrzymów. Tego dnia nocleg mieliśmy we Wrześni. Mnie i moje koleżanki przyjęła bardzo miła i przyjazna pani Danuta. W drugim dniu spaliśmy w stodole, ku mojemu zdziwieniu w takim miejscu dobrze się spało:)) . Największym przeżyciem dla mnie była adoracja, która odbyła się wieczorem trzeciego dnia. Każdy klękał przed ołtarzem i wpatrywał się w Najświętszy Sakrament.W połowie drogi zaczęłam czuć zmęczenie i osłabienie, lecz wewnątrz czułam taką siłę, aby się zmobilizować i iść dalej. W piątym dniu nasza grupa organizowała Pogodny wieczór podczas którego grał zespół ,,Te Deum''. Było świetnie! Pomimo tego, że każdego pielgrzyma bolały nogi i czuliśmy już się zmęczeni fizycznie, to każdy z nas o tym zapominał i świetnie się bawiliśmy. Miłą zabawą był również wieczór, podczas którego pielgrzymi idący pierwszy raz na Jasną Gorę przeżywali swój chrzest. Dnia dziewiątego pobudka była o 4:00, lecz oprócz tego że byłam niedospana to bardzo się cieszyłam Zdałam sobie sprawę, że wkrótce będę wchodzić na Jasną Górę, ale też doszłam do wniosku, że to już jest koniec naszego pielgrzymowania i spotkamy się dopiero za rok. Weszliśmy na Jasną Górę. Każda osoba była bardzo szczęśliwa. Tańczyliśmy, śpiewaliśmy, a nawet skakaliśmy na obolałych nogach. To były jedne z najwspanialszych dni w moim życiu, ponieważ czuło się pomiędzy każdym pielgrzymem taką wspólną więź, że coś nas łączy, a łączy nas to, że chcemy dojść na Jasną Górę i oddać w ręce Matki swoje intencję. Nauczyłam się na pielgrzymce że trzeba być silnym, wierzyć w swoje możliwości, oraz być w pewnym stopniu cierpliwym. Poznałam wiele przyjaznych, ciepłych i sympatycznych ludzi którym za wszystko dziękuję. Bardzo dziękuję także księdzu Radkowi, który mnie i moje koleżanki namówił do pielgrzymowania. Kinia :)

Gdy byłam mała pielgrzymka wydawała mi się czymś dziwnym, absurdalnym, bezsensownym. Ludzie idą, męczą się, nie rozumiałam po co. Można się przecież modlić w kościele, w domu. Nie trzeba tego robić w 30-stopniowym upale lub w lejącym się strugami deszczu. Pewnego roku jednak „COŚ” mnie tknęło – poszłam. Nie zastanawiałam się czy dam radę, czy spotkam fajnych ludzi. Chciałam po prostu zrobić coś innego niż wszyscy znajomi… Od tego czasu minęło kilka dobrych lat. Wiele rzeczy się w moim życiu zmieniło. Jednak wiem jedno, pielgrzymka może być początkiem zmian. Pielgrzymka może sprawić, że spojrzy się na swoją osobę z pewnej odległości, nabierze się dystansu do siebie i swojego życia. Można na niej odkryć, że nie jest się najważniejszym w swoim życiu, że jest KTOŚ ważniejszy niż moje ja. Gdy ten KTOŚ  jest na pierwszym miejscu, wszystko inne jest na swoim miejscu… Pielgrzymka pomaga ustawić wszystko na swoim miejscu. Na pielgrzymce po raz pierwszy zauważyłam, że są osoby które mają mniej sił niż ja, że naokoło są ludzie którym można pomóc. To na pielgrzymce po raz pierwszy modliłam się tak mocno, jak nigdy wcześniej, bo nie dawałam rady, bo nie miałam sił aby iść, a nie miałam innej deski ratunku (usiąść na poboczu i płakać było mi głupio, a w tamtych czasach chętnych na transport samochodowy było zbyt wielu). To na pielgrzymce zobaczyłam, ile szczęścia daje chwila odpoczynku po dojściu na nocleg, jaka smaczna może być zupa po całym dniu pielgrzymowania. To na pielgrzymce zobaczyłam dobroć ludzi, którzy otwierali przed nami swoje drzwi, częstowali tym co mieli. To na pielgrzymce zobaczyłam, że nie trzeba wiele, aby wywołać na twarzy innej osoby uśmiech. I na pielgrzymce zobaczyłam, że jedna głupia uwaga, nawet jedno spojrzenie może sprawić ból i wywołać smutek na twarzy innej osoby. To na pielgrzymce zobaczyłam jak łatwo o błahostkę można się pokłócić, wprowadzić zamęt, a przecież czasem można ustąpić i to nie kosztuje wcale wiele. Jednak aby umieć ustąpić, zrezygnować z czegoś trzeba, aby  wszystko było na swoim miejscu. Wtedy nic nie jest zbyt trudne, nic nie jest niemożliwe.     Patrząc na wszystko z perspektywy czasu, mogę powiedzieć, że gdyby nie pielgrzymka nie byłabym taką osobą jaką jestem. Nie poznałabym wspaniałych ludzi, nie nawiązałabym wielu przyjaźni. To przemyślenia popielgrzymkowe motywują mnie do „jakiegoś pozytywnego działania”, do wymagania od siebie, a nie od innych. To dzięki spotkanym na drodze ludziom, nawet jak mi nie wychodzi (no cóż nie jestem doskonała), chcę zaczynać od nowa. Na nowo próbować, nie poddawać się. Więc jeżeli wahasz się, nie wiesz, czy iść czy wystarczy sił… Uwierz – „wystarczy Ci mojej łaski” mówi Bóg. I podejmij decyzję - idź. Hmm…mogłabym powiedzieć: ”…10lat minęło jak jeden dzień…”, aż trudno w to uwierzyć, ale to prawda. Dlatego wspomnień związanych z pielgrzymką jest sporo. Jednak myślę, że takim przeżyciem, głębokim przeżyciem jest dla mnie czas pielgrzymek z lat 2003 i 2004. Były to lata, w których razem z namina pielgrzymkowy szlak do Matki Bożej wybrała się Beata, która jest osobą poruszającą się na wózku inwalidzkim. Właśnie wtedy głębiej przeżywałam ten czas wspólnego wędrowania, wiedziałam, że jestem za nią odpowiedzialna, za nią bardziej niż za kogokolwiek innego. Powiem tylko jedno, że tyle sił ile miałam w czasie drogi przez te 2 lata nie miałam żadnego innego roku na pielgrzymce. Duża satysfakcja było dla mnie to, że dotarłyśmy wspólnie na Jasna Górę. W tym miejscu wszystkim osobom, które były wtedy z nami szczerze dziękuję za każdą pomoc w czasie trasy. To każdy z was miał wkład w to, że Beata dotarła z nami do celu. WIELKIE DZIEKI!!! Edyta Nie pamiętam dokładnie który to był rok, ale wtedy po raz ostatni szedł z Nami jako przewodnik ks. Adam Czachorowski. Jak co roku na pielgrzymim szlaku i wtedy dopisywała nam pogoda (aż nadto bym powiedziała). Słynne KWZ powstało właśnie w taki bym powiedziała zwykły, lecz „inny” dzień. Dochodziliśmy do Kalisza, nasza grupa była jakoś cicha, zmęczona, choć to początek dnia. Ja byłam w grupie około 10-cio osobowej. Dochodząc do Kalisza (nie wiem jak teraz przy nowej trasie), ale wtedy mijaliśmy szpital, a tam jak co roku kilkadziesiąt machających białych chust… To chyba ten gest nas tak ożywił. Nie wiedzieliśmy, czy to chorzy machają,  czy pielęgniarki, ale byliśmy pewni że robią to z dobrego, kochającego serca i szacunku wobec tych którzy wyszli na pielgrzymi szlak! Nasza mała grupka, około 10-cio osobowa poczuła chęć odwzajemnienia tego serca. Może to dlatego, że białymi chustami machali, a jakby nie było - nasz znak też biały! Rozeszliśmy się po całej grupie, a liczyła wtedy ponad 100 osób, podeszliśmy do zespołu i powiedzieliśmy, że pomożemy rozruszać nawet tych zmęczonych dzisiejszym dniem……Zespół dalej grał i śpiewał, my nie robiliśmy może nic wielkiego, ale nagle zaczęliśmy klaskać, tańczyć … i ku naszemu zdziwieniu nagle cała grupa przebudziła się na nowo! W centrum Kalisza wchodziliśmy jak chyba nigdy, tak rozbawieni, pełni radości i jakby wcale nie zmęczeni! Tak to w skrócie powstała formacja KWZ czyli Komitet Wspierania Zespołu. Ci którzy wędrowali kilka lat temu na pewno to pamiętają… Pozdrawiam wszystkich  których poznałam na pielgrzymim szlaku! Ewa z KWZ